Column Jeroen Sanders: Hudson’s Bay

Toen ik die naam voor de eerste keer las schoten er fijne gevoelens vol romantiek door mij heen. Een baai en de Hudson riepen nostalgische herinneringen uit de kindertijd op. Dromen van toen; over indianen en grote wouden, over natuur en overleven in de wildernis.

In Leiden liep ik tegen het bedrijf achter die mooie naam aan. Nog niet geopend, maar de grote etalages van het gebouw beplakt met posters die de nieuwerwetse mens tonen in al haar glorie. Heel authentiek, vrolijke, gezonde mensen die dicht bij zichzelf blijven en daarmee een eigen stijl tonen. Uiteraard alleen mogelijk met de kleding van deze winkelketen in opmars in Nederland.

Hudson Bay: de naam staat voor enkele sluwe streken in het oude Canada waar ze niet altijd netjes omgingen met de rechthebbenden op grond en concessies, zo vertelde mij een Canadese met wie ik door Leiden wandelde. Sluwe contracten in de tijd dat het Franstalige en Engelstalige Canada verenigd werden legden de basis van hun huidige vermogen.

“Ach, welke grondlegger van een bedrijf is geheel zonder zonden” dacht ik mild ironisch, maar de romantiek viel in scherven. Een commercieel bedrijf , met weinig originele reclame posters bleef over.

 

Ik stond daar op die plek in dat oude Leiden waar enkele prachtige grachten samenkomen en mij bekroop de vraag waarom zo’n bedrijf uit Canada denkt dat ze hier vogels kan gaan afschieten in een gebied dat kaalgeslagen zou zijn door het onoverwinnelijk verklaarde internet.

Intrigerend als je denkt aan de benodigde investeringen voor zo’n Hudsonvestiging na de desinvesteringen bij onder mere V&D. Het gevecht tussen H&M, C&A en Primark waarbij de veren in het rond vliegen is eveneens weinig bemoedigend, maar Hudson Bay komt het wel even regelen.

De vraag stellen is haar beantwoorden, zeggen filosofen. Wat is dan het antwoord op de vraag waarom er ingezet wordt op grote nieuwe vestigingen nadat gebleken zou zijn dat zoiets in deze tijd niet meer zou kunnen?

 

Wellicht maken we het ons vaak te gemakkelijk bij de ondergang van bedrijven met het verhaal ‘de markt is veranderd’ en ‘er zijn nu andere afzetmogelijkheden’. Dat zijn dooddoeners die altijd wel kloppen, maar ze verklaren niet waarom het anderen dan wel lukt te overleven of om zelfs geheel opnieuw te beginnen met een bijna klassieke aanpak.

Hoe vaak zijn de kleine, eigenaar gedreven, design of advies winkels al niet dood verklaard? Maar zie, er zijn er nog steeds heel veel en ze vormen het zout der aarde door hun eigengereidheid.

 

Aanpakken, door durven zetten, kansen zien in onmogelijkheden, en heel veel en hard werken; gewoon ondernemerschap, dat is het antwoord op de vraag.

 

Hudson Bay heeft waarschijnlijk nog in de genen van het bedrijf zitten wat er ingeramd is in de tijd toen het huidige Canada ontstond en exporteert het nu naar Nederland.

Zo zijn ook boosaardige tijden weer ergens goed voor geweest.